Bir Soruya Takılı Kalan Gün
Habernette olarak bu yazımızda “İnsan kemiği kaç derecede erir” konusunu masaya yatırıyoruz. Keyifli okumalar!
Kayseri’nin kışı her zaman sert olur ama bu yıl içimdeki soğuk daha farklıydı. Dışarıda kar sessizce yağıyor, Erciyes’in silueti gri bir perde gibi ufukta duruyordu. Ben 25 yaşında, bu şehirde hâlâ kendine yer arayan biriyim. Günlük tutuyorum; bazen sayfalar dolusu yazıyorum, bazen sadece tek bir cümleyle kapanıyor gün.
O gün defterime tek bir soru yazmıştım ve o soru zihnime çivi gibi çakılmıştı:
“İnsan kemiği kaç derecede erir?”
Bu soru bir yerden gelmemişti aslında. Ne bir film sahnesi, ne bir ders notu… Daha çok zihnimin kendi kendine açtığı karanlık bir kapı gibiydi. Bazen bazı sorular insanı bilgiye değil, kendine doğru sürükler. Bu da onlardan biriydi.
Kayseri’nin soğuğu ve içimdeki sıcaklık
Sabah evden çıktığımda hava eksi derecelerdeydi. Nefesim buhar olup önümde kayboluyordu. İnsanların hızlı adımları, montların içine gömülmüş omuzları, hepsi aynı telaşın içindeydi. Ama ben yürürken sanki başka bir dünyadaydım.
Çünkü aklım hâlâ o sorudaydı.
“İnsan kemiği kaç derecede erir?”
Bu sorunun teknik bir cevabı olabileceğini biliyordum ama benim derdim bilgi değildi. İçimde garip bir şekilde kırılgan bir merak vardı. Sanki bu soru, insan bedeninin sınırlarını değil, insanın dayanma sınırlarını soruyordu.
Bir yandan da kendime kızıyordum. Böyle bir şeye neden takılmıştım? Ama bazen insan, kendi düşüncelerinden kaçamıyor.
Laboratuvara Giden Yol
Üniversite yıllarından kalma bir arkadaşım vardı, şu an bir araştırma merkezinde çalışıyordu. Onun yanına gitmeye karar verdim. Belki soruma net bir cevap alırdım, belki de zihnimdeki düğüm çözülürdü.
Binaya girdiğimde steril bir koku karşıladı beni. Her şey düzenli, her şey kontrollüydü. O düzenin içinde benim dağınık düşüncelerim daha da belirgin hale geldi.
Arkadaşım beni görünce gülümsedi ama gözlerinde “buraya neden geldin?” sorusu vardı.
“Bir şey soracağım,” dedim. Sesim biraz kısık çıkmıştı. “İnsan kemiği kaç derecede erir?”
Bir an durdu. Sonra sandalyeyi çekip oturdu. Bu tür sorulara alışık olduğunu hissettim ama benim ciddiyetim onu da biraz duraksattı.
İnsan kemiği kaç derecede erir? sorusu
“Bu sorunun tek bir cevabı yok,” dedi. “Ama genel olarak insan kemiği, iç yapısına bağlı olarak çok yüksek sıcaklıklarda değişime uğrar. Yaklaşık 700 ila 1000 derece arasında yapısal bozulma başlar. Tam anlamıyla ‘erime’ değil aslında; daha çok kimyasal ve fiziksel çözülme…”
Sözleri teknikti ama benim zihnimde bambaşka bir yere oturdu.
700 derece.
1000 derece.
Rakamlar büyüdükçe içimde bir şey küçülüyordu.
Sanki insanın dayanıklılığıyla ilgili değil de kırılganlığıyla ilgili bir şey öğreniyordum.
Arkadaşım devam etti ama ben artık kelimeleri tam duyamıyordum. Pencereden dışarı baktım. Kar hâlâ yağıyordu.
Isı, Sessizlik ve Gerçekler
İlgili Yazımız: İngiltere'nin milliyeti nedir ?
Eve döndüğümde uzun süre montumu bile çıkarmadım. O gün öğrendiğim şey kafamın içinde yankılanıyordu.
Bir insan bedeni… bu kadar yüksek sıcaklıklarda bile tamamen yok olmuyor, sadece dönüşüyor.
Bu düşünce beni rahatsız etti.
Çünkü “yok olmak” sandığım şeyin bile aslında bir dönüşüm olduğunu fark etmek, içimdeki bazı duyguları yerinden oynatıyordu.
Defterimi açtım. Sayfalar arasında kaybolmuş yazılarım vardı: hayaller, korkular, küçük umutlar.
Ve ortasına şunu yazdım:
“Demek ki insan, sadece soğukta değil, en yüksek sıcaklıkta bile değişiyor.”
O an kendimi garip bir şekilde küçük hissettim. Ama bu küçüklük kötü değildi. Daha çok evrenin büyüklüğü karşısında hissedilen bir farkındalık gibiydi.
Bir not defterine düşen düşünceler
Gece ilerledikçe Kayseri’nin sessizliği daha da derinleşti. Pencereden dışarı baktığımda sokak lambalarının altında kar taneleri dönüp duruyordu.
Kafamda hâlâ aynı soru vardı ama artık farklı bir anlam taşıyordu:
“İnsan kemiği kaç derecede erir?”
Bu soru artık sadece fiziksel bir merak değildi. İnsan ne kadar dayanır? Ne zaman değişir? Ne zaman eski hâlini kaybeder?
Bunları düşünürken kendi hayatımı hatırladım. Kırıldığım zamanları, toparlandığım günleri, yeniden ayağa kalkmak için kendimi zorladığım anları…
Belki de insanın “erimesi” dediğimiz şey, aslında hayatta aldığı darbelerdi. Belki de hepimiz görünmez bir ısıya maruz kalıyorduk: stres, kayıp, umut, hayal kırıklığı…
Deftere uzun uzun yazdım. Kelimeler birbirine karıştı ama umursamadım.
Geriye Kalanlar
Sabah olduğunda kafam daha sakindi. Ama o gece zihnime kazınan şey gitmemişti.
Dışarı çıktım, yine aynı sokaklar, aynı soğuk hava… ama ben aynı değildim.
İçimde garip bir kabulleniş vardı.
İnsan kemiği kaç derecede erir?
Bu sorunun cevabı artık sadece sayılar değildi benim için. Bir dönüşümün, bir değişimin, bazen de dayanmanın sınırlarını hatırlatan bir şeydi.
Yürürken düşündüm: Belki de insanı insan yapan şey, kırılabilmesi ama tamamen yok olmamasıdır.
Ve belki de en çok bu yüzden yaşıyoruz; değişerek, dönüşerek, bazen yanarak ama tamamen bitmeden.
Umut ve kırılganlık
Kayseri’nin gökyüzü o sabah daha açıktı. Erciyes’in zirvesi güneşle birlikte parlıyordu. İçimde ise tuhaf bir huzur vardı.
O soruyu artık farklı taşıyordum içimde. Bir yük gibi değil, bir farkındalık gibi.
Defterimi kapatmadan önce son bir cümle yazdım:
“İnsan, en yüksek sıcaklıklarda bile kendinden iz bırakır.”
Ve o an anladım ki bazı sorular cevap bulmak için değil, insanı kendine yaklaştırmak için vardır.
Bugün “İnsan kemiği kaç derecede erir” üzerine güzel bir yolculuk yaptık. Habernette ile daha fazla içerik için takipte kalın!